Ktoś kiedyś powiedział, że "oskarżanie jest bezsensowne, ponieważ zmusza druga osobę do tłumaczenia się". Ale my i tak z uporem "maniaka" oskarżamy siebie nawzajem. O zły ton w rozmowie, o kłamstwo, a nawet o czasem takie banalne sprawy jak zgapienie ubioru czy fryzjera. Teoretycznie całe społeczeństwo dokształcone jest na 6+ w sprawach kontaktów między ludzkich. Popełniamy błędy, wypowiadamy nieświadomie słowa, zdarza się nawet nieświadomie zranić inną osobę. A po chwili ta osoba nawet nie chce słyszeć szczerego "przepraszam". Jesteśmy zdolni stracić coś co naprawdę kochamy... ale nie potrafimy tego odzyskać.
Wspaniałe dwie osoby w moim życiu, bliskie mi osoby, straciłam na dwa różne ale tak samo głupie sposoby.   Czasu nie da się cofnąć. Jednak ja mam ciągle tą idiotyczną nadzieje, że kiedyś będzie jak dawniej. Te osoby pewnie nawet nie są świadome jak żałuje, jak naprawdę, niewyobrażalnie bardzo żałuję...