Kiedy porównujemy nasze życie z życiem innych mamy wrażenie, że ich życie jest wspaniałe, łatwiejsze i mniej problematyczne. Jest po prostu banalnie łatwe. Do czego moglibyśmy je porównać? No cóż, jest banalnie proste w budowie, jak szkolna ławka.  No bo to w końcu przecież cztery nogi i kawałek drewna. Nigdy nie wywoływała większych emocji. Jednak jeżeli przyjżeć się dokładniej można dostrzec wiele ciekawych szczegółów nie wzbudzających za dużego entuzjazmu u przeciętnego widza. Albowiem każdy uczeń zostawia na niej oryginalną pamiątkę po sobie. Jest nią albo dziura o niecodziennym kształcie wygrzebana  cyrklem, albo podpis długopisem. Można trafić na rysuneczek czy też inicjały wybazgrolone markerem na nodze. Da się również znaleźne pod blatem cały arsenał gum do żucia, tak zwanych wielokrotnego użytku. Tak, więc porównanie życia innych do szkolnej ławki jest bardzo trafne. Ponieważ wydaje nam się że życie wszystkich naokoło jest takie cudowne, jednak po zgłębieniu kilku szczegółów rozumiemy że nie jest takie nie czyste i gładkie.

Ktoś kiedyś powiedział, że "oskarżanie jest bezsensowne, ponieważ zmusza druga osobę do tłumaczenia się". Ale my i tak z uporem "maniaka" oskarżamy siebie nawzajem. O zły ton w rozmowie, o kłamstwo, a nawet o czasem takie banalne sprawy jak zgapienie ubioru czy fryzjera. Teoretycznie całe społeczeństwo dokształcone jest na 6+ w sprawach kontaktów między ludzkich. Popełniamy błędy, wypowiadamy nieświadomie słowa, zdarza się nawet nieświadomie zranić inną osobę. A po chwili ta osoba nawet nie chce słyszeć szczerego "przepraszam". Jesteśmy zdolni stracić coś co naprawdę kochamy... ale nie potrafimy tego odzyskać.
Wspaniałe dwie osoby w moim życiu, bliskie mi osoby, straciłam na dwa różne ale tak samo głupie sposoby.   Czasu nie da się cofnąć. Jednak ja mam ciągle tą idiotyczną nadzieje, że kiedyś będzie jak dawniej. Te osoby pewnie nawet nie są świadome jak żałuje, jak naprawdę, niewyobrażalnie bardzo żałuję...